Βατοπαιδινή Μοναχική Ομολογία Βρίθει η ζωή, με έμπονες εικόνες και οδύνες Στην εξορία τελώνια , μέσα στις σκοτοδίνες Που σέρνεται το πτώμα μας, σε  εποχές, δυστήνες Σαν ψάχνουμε οι αδαείς, τρόπους , μέσα σε χίμαιρες Μη βλέποντας , όντως τυφλοί, το φως και τις ελπίδες μας... ((Χώρεσε και συγχώρεσε)), τους πάντες η καρδία μας Θρόνος κατέστη και  ναός, δώρον  για την Κυρία μας Αφού πρώτα  εξόρισε , τον ύπνον και ακηδία μας... Τον κόσμον πίσω αφήσαμεν και μακριά απ, τις αιτίες Υπέρ του προσευχόμαστε , μέσα σε αμερημνίες Ευχόμενοι νυχθημερόν , για Διαβάστε Περισσότερα [...]

Τα Σχέδια Του Θεού ! Πολλές φορές στην πορεία της ζωής μας στεναχωριούμαστε όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε , ή όπως τα προγραμματίζουμε και τα σχεδιάζουμε ... Αγνοούμε όμως ότι ο Πάνσοφος Δημιουργός μας , γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς πιο είναι εκείνο που αρμόζει καλύτερα στον καθένα μας , πιο είναι για το συμφέρον μας , και πιο είναι τελικά εκείνο που πραγματικά μπορούμε να φέρουμε εις πέρας , και να φανούμε αντάξιοι του ... Κανείς μας δεν ξέρει , πίσω από το καθετί , τι πραγματικά κρύβει ο Θεός για μας ... Ένα μονάχα θέλει Διαβάστε Περισσότερα [...]

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ. Αναρτήθηκε από PROSKINITIS στις 1:58 π.μ. Διαβάστε Περισσότερα [...]

Ο εφημέριος της Σπιναλόγκας Iερομόναχος Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης.(Δημήτρη Λ. Παπαδάκη, Φιλολόγου,Προέδρου του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου) Ο εφημέριος της Σπιναλόγκας Iερομόναχος Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης.(Δημήτρη Λ. Παπαδάκη, Φιλολόγου,Προέδρου του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου) 18Ιαν Μια από τις πιο φοβερές αρρώστιες* της ανθρωπότητας ήταν η λέπρα. Το σώμα των λεπρών γέμιζε εξανθήματα και έλκη, από τα οποία έτρεχε δυσώδες πρασινοκίτρινο υγρό. Τα κόκκαλα των χεριών ατροφούσαν η νεκρώνονταν, τα δάκτυλα κόβονταν. Το πρόσωπό Διαβάστε Περισσότερα [...]

  Κάθε φορά που φαντάζομαι τον πατέρα μου, τον βλέπω με τον ζυγό γύρω από το λαιμό του, ζευγμένον με το επιτραχήλι. Τον βλέπω ζευγμένον, σαν ένα άλογο του Ιησού Χριστού. Ποδεμένον με τις πεταλωμένες μπότες του, να τρέχει από τη μια στην άλλη άκρη της ενορίας, τριάντα ορεινά χιλιόμετρα, που έπρεπε να διατρέξει δύο φορές τη μέρα μερικές φορές. Γι’ αυτό ήταν πάντα αποκαμωμένος. Έτοιμος να σωριαστεί απ’ την κούραση. Όπως κάθε ζευγμένο πλάσμα. Κι όμως δε σταματούσε ποτέ. Ο πατέρας μου λοιπόν αναχωρούσε, χωρίς καμιά καθυστέρηση, μαζί με τον χριστιανό Διαβάστε Περισσότερα [...]