Οἱ κτίτορες τῆς Μονῆς Βαρλαάμ, πού τιμῶνται σήμερα εἶναι οἱ Γιαννιῶτες ἀδελφοί ἱερομόναχοι Θεοφάνης (+ 17 Μαΐου 1544) καί Νεκτάριος (+ 7 Ἀπρ. 1550) οἱ Ἀψαράδες.
Οἱ ἴδιοι οἱ κτίτορες στά αὐτοβιογραφικά τους κείμενα (αὐτοβιογραφία, διαθηκῶο γράμμα τοῦ ἔτους 1541/42, σύγχρονες ἐνθυμήσεις τους στόν κώδ. 127 Μ. Βαρλαάμ), δίνουν διαφωτιστικές πληροφορίες καί εἰδήσεις γιά τή ζωή καί τό ἔργο τους, καί ἰδιαίτερα γιά τήν οἰκοδομική ἀλλά καί τήν πνευματική τους Διαβάστε Περισσότερα [...]
Οκτ
29
Οἱ κτίτορες τῆς Μονῆς Βαρλαάμ
Οἱ κτίτορες τῆς Μονῆς Βαρλαάμ, πού τιμῶνται σήμερα εἶναι οἱ Γιαννιῶτες ἀδελφοί ἱερομόναχοι Θεοφάνης (+ 17 Μαΐου 1544) καί Νεκτάριος (+ 7 Ἀπρ. 1550) οἱ Ἀψαράδες.
Οἱ ἴδιοι οἱ κτίτορες στά αὐτοβιογραφικά τους κείμενα (αὐτοβιογραφία, διαθηκῶο γράμμα τοῦ ἔτους 1541/42, σύγχρονες ἐνθυμήσεις τους στόν κώδ. 127 Μ. Βαρλαάμ), δίνουν διαφωτιστικές πληροφορίες καί εἰδήσεις γιά τή ζωή καί τό ἔργο τους, καί ἰδιαίτερα γιά τήν οἰκοδομική ἀλλά καί τήν πνευματική τους Διαβάστε Περισσότερα [...]
Ανάμεσα στους δημιουργούς με άποψη και προσωπικό ύφος συγκαταλέγεται και ο Κώστας Μπαλάφας, ο οποίος από τα νεανικά του χρόνια μπήκε στο χώρο της φωτογραφίας από έμφυτη ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.
Τα έργα του που ανήκουν στον τομέα της δημιουργικής φωτογραφίας, προϋποθέτουν παράλληλα και μεγάλη τεχνική επιδεξιότητα.
Ο Μπαλάφας φωτογραφίζει ανελλιπώς, μέχρι σήμερα, με τον δικό του, μοναδικό τρόπο θέασης των γεγονότων.
Ο φακός του δεν στέκεται στην επιφάνεια. Δεν στέκεται στη φαινομενικότητα της εξωτερικής θεώρησης.
Ωρα μελέτης και
Ο ακαδημαϊκός Αμίλκας Αλιβιζάτος, όταν τον γνώρισε τριαντατετράχρονο, εξεπλάγη και ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο να τον τοποθέτηση -αυτόν που είχε πάει μόνο στην πρώτη Δημοτικού-εφημέριο στην Πολυκλινική Αθηνών, στην Ομόνοια. Εκεί μένει 33 χρόνια (1940-1973). Γίνεται γνωστός ως μία αύρα του Πνεύματος και ένα θείο χαμόγελο για όλο τον κουρασμένο κόσμο της περιοχής. Αγαπά και φωτίζει όλους, όπως ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο «επί πονηρούς και αγαθούς» (Ματθ. 5,45). Δεν αποπαίρνει κανένα.
πρφ12
Παρηγορεί και αγιάζει τους πάντες.Φτάνει μέχρι και
Ένας παλιός καραβοκύρης μού έλεγε: «Είχαμε τότε τα ιστιοφόρα. Και δεν φοβόμασταν την ανοιχτή θάλασσα, γιατί το πανί κρατούσε το καράβι και έπαιζε με το κύμα. Δυσκολία πολλή συναντούσαμε, όταν πλησιάζαμε στη στεριά. Και όταν πηγαίναμε τους υποψήφιους μοναχούς στο Όρος, ξέραμε ότι δεν θα τους ξαναπαίρναμε. Τους χάναμε, δεν ξανάβγαιναν έξω, όπως δεν γυρίζουν πίσω οι πεθαμένοι που τους πάνε στο κοιμητήριο».
Το Άγιον Όρος το χαρακτήρισε κοιμητήριο, τάφο, όπου μπαίνει κανείς και δεν βγαίνει έξω. Και είχε δίκιο. Μπορούμε να πούμε ότι το Άγιον Όρος
«Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερος νικητής στήν γῆ, παρά ἐκεῖνος, πού ἐνίκησε τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του καί κυριαρχεῖ ἐπάνω στά πάθη του».
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ
Νά μήν εἶσαι φοβισμένος ἐξ αἰτίας κάποιου, οὔτε φυσικά καί ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό σου. Στά βάθη τῆς ὑπαρξεώς μας ζῆ ἕνα κριτής, ὁ ὁποῖος δέν μᾶς ἐξαπατᾶ καί ἡ φωνή του εἶναι πολύ σπουδαιότερη ἀπό τήν γνώμη ὅλου τοῦ κόσμου.
Στήν ψυχή τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἐλέγχεται ἀπό τήν συνείδησί του, ἐνωρίτερα ἤ ἀργότερα, θά ἔλθουν ὅμως στιγμές, πού ἡ φωνή τῆς συνειδήσεώς