Ἡ Περιώνυμος Δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς ἐνδόξου Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη ἁγιοπνευματικῆ καὶ μεταμορφωτικὴ εὐκαιρία καὶ ἐμπειρία γιὰ τοὺς «εἰς Χριστὸν πιστεύοντας» μέσα στὸν ἑορτολογικὸ καὶ λατρευτικὸ ἀμπελώνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ πανευφρόσυνη αὐτὴ ἑορτὴ ἔχει βαθύτατο σωτηρολογικό, ὀντολογικό, δηλαδὴ ὑπαρξιακό, καὶ ἐσχατολογικὸ περιεχόμενο γιὰ τὴ σύνολη ὕπαρξη τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ παράλληλα εἶναι ἄρρηκτα συνυφασμένη μὲ τὴν περὶ τοῦ ἀκτίστου Διαβάστε Περισσότερα [...]

Εἰς μνήμην τοῦ ἐκδότου Κανέλου Γ. Μαλαμᾶ (1907-1988) ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ Σημ. Website: Ἀνάρτησις μετὰ πάσης ἐπιφυλάξεως περὶ ἐγκυρότητος τῶν εὐχῶν. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Εἶναι δυνατὸν μία ψυχὴ ἁμαρτωλή, μὲ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ μὲ τὴν μεσιτεία τῆς Παναγίας μας, νὰ λυγίσει τὰ σπλάχνα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μας, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ τῆς δώσει αὐτὰ ποὺ ἔχει ἀνάγκη γιὰ τὴν σωτηρία της καὶ ὅ,τι ἄλλο μᾶς ὑπεσχέθη ὁ Κύριος λέγοντας: «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε, κρούετε καὶ ἀνοιγήσετε ὑμῖν. Καὶ ὅσα ἂν αἰτήσετε πιστεύοντες Διαβάστε Περισσότερα [...]

Μὲ τὴν προσευχὴ μιλάει ὁ ἄνθρωπος ἄμεσα μὲ τὸν Θεό. Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος γίνεται παιδὶ τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὴν προσευχὴ ξεπερνιοῦνται τὰ ἐμπόδια τοῦ βίου τούτου, δηλαδὴ οἱ θλίψεις, οἱ στενοχώριες, τὰ βάσανα, οἱ δυστυχίες, οἱ στερήσεις, οἱ μηχανορραφίες, οἱ ραδιουργίες, οἱ καταλαλιὲς καὶ οἱ συκοφαντίες. Μὲ τὴν προσευχὴ συντρίβονται τὰ βέλη τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν. Μὲ τὴν προσευχὴ ἀποκτοῦμε τὴ μακαρία ὑπομονὴ τοῦ Θεανθρώπου καὶ Σωτῆρα Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Μὲ τὴν προσευχὴ Διαβάστε Περισσότερα [...]

Ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ δώσει ζωὴ στὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν καταστήσει κορωνίδα τῆς δημιουργίας, σίγουρα εἶχε μεγάλα σχέδια γι᾿ αὐτόν. Ἀπόδειξη ὅτι δὲν χρησιμοποίησε ἁπλῶς καὶ μόνο ἕνα ὑλικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴ δημιουργία του ἀλλὰ κι ἕνα «κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ Του». Ἡ Γένεσις μᾶς δίνει πολὺ παραστατικὰ τὴν εἰκόνα αὐτή: «καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν Ἄνθρωπον χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸν πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γέν. β´ 7). Τὸ δῶρο τῆς ζωῆς δόθηκε στὸν ἄνθρωπο ἀκέραιο Διαβάστε Περισσότερα [...]

  Ἡ Ἐκκλησία μας διατηρεῖ ἀπὸ τὰ πρῶτα της χρόνια τὴν συνήθεια νὰ θυμᾶται καὶ νὰ τιμᾶ τὰ πρόσωπα ποὺ ἔχουν φύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ ποὺ ζοῦμε. Βασικὴ Χριστιανικὴ διδασκαλία εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς ζῶν ὀργανισμὸς πλασμένος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο συστατικά: ἕνα ὑλικὸ καὶ ἑπομένως, φθαρτὸ καὶ προσωρινὸ καὶ ἕνα ἄϋλο, ἑπομένως, καὶ αἰώνιο, καὶ ἄφθαρτο, καὶ πνευματικό, ποὺ τὸ ὀνομάζουμε καὶ «πνοὴ ζωῆς» δανειζόμενοι ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὴν εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει ὁ θεόπνευστος Μωϋσῆς τὸν Πλάστη Διαβάστε Περισσότερα [...]