Ασκηταριό στα Καυσοκαλύβια κατασκευασμένο με τη συμπλήρωση ξηρολιθιάς στο φυσικό κοίλωμα, που προέκυψε από την τυχαία θέση ενός μεγάλου βράχου (τέλη 17ουαιώνα). Φωτ. Φαίδων Χατζηαντωνίου
Ασκηταριό στα Καυσοκαλύβια κατασκευασμένο με τη συμπλήρωση ξηρολιθιάς στο φυσικό κοίλωμα, που προέκυψε από την τυχαία θέση ενός μεγάλου βράχου (τέλη 17ουαιώνα). Φωτ. Φαίδων Χατζηαντωνίου
O κόσμος του Άθω έζησε και ζει στη σάρκα του όλη την ιστορική πορεία και διαδρομή του γένους, καθώς επίσης και τις πνευματικές του περιπέτειες και εκφάνσεις. Μάλιστα Διαβάστε Περισσότερα [...]
Ιούν
18
Σύνορα ουρανού και γης
Ασκηταριό στα Καυσοκαλύβια κατασκευασμένο με τη συμπλήρωση ξηρολιθιάς στο φυσικό κοίλωμα, που προέκυψε από την τυχαία θέση ενός μεγάλου βράχου (τέλη 17ουαιώνα). Φωτ. Φαίδων Χατζηαντωνίου
Ασκηταριό στα Καυσοκαλύβια κατασκευασμένο με τη συμπλήρωση ξηρολιθιάς στο φυσικό κοίλωμα, που προέκυψε από την τυχαία θέση ενός μεγάλου βράχου (τέλη 17ουαιώνα). Φωτ. Φαίδων Χατζηαντωνίου
O κόσμος του Άθω έζησε και ζει στη σάρκα του όλη την ιστορική πορεία και διαδρομή του γένους, καθώς επίσης και τις πνευματικές του περιπέτειες και εκφάνσεις. Μάλιστα Διαβάστε Περισσότερα [...]
Οι μακαριστοί Γέροντες Ησαΐας και Φιλάρετος οι Καυσοκαλυβίτες
Ἀπό τά πολλά ἀξιόλογα πού θά μποροῦσε νά θυμηθεῖ καί νά ἀναφέρει κανείς ἀπό τήν σκητιωτική ζωή τῶν δύο αὐτῶν Γερόντων, σταχυολογοῦμε ταπεινῶς καί υἱϊκῶς λίγα ἀμάραντα ἄνθη, σάν προσφορά εὐώδους θυμιάματος ἤ ἄναμμα κεριοῦ στά μνήματά τους πού εἶναι δίπλα δίπλα, ὅπως δίπλα δίπλα μέ τούς ἄλλους συνασκητές τους ἀντιμετώπισαν ὅλες τίς δυσκολίες τῆς μοναχικῆς ζωῆς καί ὕφαναν τό περιούσιο ἐργόχειρο τῆς ψυχῆς τους στόν πλέον ἀπομακρυ-σμένο μοναστικό
Τὸ ὄνομα καὶ ὁ τόπος καταγωγῆς τοῦ Θηκαρα
Διὰ τοῦ ὀνόματος «Θηκαρὰς» δηλοῦται τόσονη συλλογή, ὅσον καὶ τὸ πρόσωπον τὸ ὁποῖον ἐπέλεξεν ἡ συνέταξε τὰ σχετικὰ κείμενα. Τὸ πρόσωπον δὲ αὐτὸ ἐταυτίσθη κατὰ τὸ παρελθόν με τὸν Διονύσιον μοναχόν, τὸν Θεοδοῦλον μοναχόν, τὸν Ἰωάννην μοναχόν, ἀκόμη καί με τὸν Ἰωάννην τὸν Δαμασκηνόν. Ἡ σύγχρονος ὅμως ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ἔχει ἀποδείξει τὴν μὴ ταύτισιν τῶν ἄνῳ μοναχῶν με τὸν
Συχνά – πυκνά στήν ζωή μας ἀπελπιζόμαστε, τά χάνουμε καί νομίζουμε ὅτι δέν κάνουμε τίποτα.
Ἐν τῷ μεταξύ καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ζοῦμε εἶναι ὑποτονικός. Ξεκινάει ἀπ’ τήν διατροφή -πού θέλουμε νά εἶναι “light”, “0%,,- μέχρι καί τά θεάματα, τά ἀκούσματα, τήν διασκέδαση, τήν ἐνδυμασία, τήν φιλία, τόν τρόπο συμπεριφορᾶς μας. Ἐπικρατεῖ γενικά μία κουφότητα καί ἐλαφρότητα.
Ἀλλά καί στήν πνευματική μας ζωή, μᾶς καταλαμβάνει μία χαλαρότητα καί ραθυμία. Δέν θέλουμε νά κουραστοῦμε, νά κακοπαθήσουμε, νά κάνουμε τίς λίγες μετάνοιες, νά ἐπιμείνουμε
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
Ένας κυνηγός, αγαπούσε πολύ να περιφέρεται στα δάση και τους κάμπους για κυνήγι. Κάποια ημέρα, κυνηγώντας για πολλή ώρα, ανέβαινε σ’ ένα ψηλό βουνό κι επειδή κουράστηκε, κάθισε σε μια μεγάλη πέτρα. Βλέποντας ένα σμήνος από πουλιά να πετά από την μία κορυφή στην άλλη, σκέφτηκε: «Γιατί ο Θεός δεν έβαλε φτερά στον άνθρωπο, για να μπορεί να πετάει;».
Εκείνη την ώρα, από τον ίδιο τόπο περνούσε ένας ταπεινός ερημίτης και γνωρίζοντας τις σκέψεις του κυνηγού, του είπε: «Συλλογίζεσαι, γιατί ο Θεός δεν σου έδωσε φτερά.