Σάββατο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, καθόμαστε στο Αρχονταρίκι με τον Γέροντα και άλλους προσκυνητές. Τα άλλα μέλη της ομάδος μας είχαν ξεκινήσει με τα πόδια για την σκήτη του Οσίου Δαβίδ. Διαδρομή μιας περίπου ώρας σε δασικό χωματόδρομο, μέσα σε θαυμάσια δασική έκταση και θέα προς τον Β. Ευβοϊκό και ένα ψηλό βουνό με πυκνό και καταπράσινο πευκοδάσος. Και ενδιάμεσα ένα μικρό, αλλά γραφικό ρυάκι.
Έξω στην αυλή του Μοναστηρίου μερικά μικρά παιδιά, ηλικίας 5-8 ετών, έπαιζαν, έτρεχαν και μάλωναν: «Άντε ρε Δαβίδ, ζαβολιάρη. Θα το πούμε στη μάνα σου, Διαβάστε Περισσότερα [...]
Ιούν
13
Γέροντας ᾿Ιάκωβος Τσαλίκης: “῾Ο μικρός Δαβίδ καί τό Γιακωβάκι”
Σάββατο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, καθόμαστε στο Αρχονταρίκι με τον Γέροντα και άλλους προσκυνητές. Τα άλλα μέλη της ομάδος μας είχαν ξεκινήσει με τα πόδια για την σκήτη του Οσίου Δαβίδ. Διαδρομή μιας περίπου ώρας σε δασικό χωματόδρομο, μέσα σε θαυμάσια δασική έκταση και θέα προς τον Β. Ευβοϊκό και ένα ψηλό βουνό με πυκνό και καταπράσινο πευκοδάσος. Και ενδιάμεσα ένα μικρό, αλλά γραφικό ρυάκι.
Έξω στην αυλή του Μοναστηρίου μερικά μικρά παιδιά, ηλικίας 5-8 ετών, έπαιζαν, έτρεχαν και μάλωναν: «Άντε ρε Δαβίδ, ζαβολιάρη. Θα το πούμε στη μάνα σου, Διαβάστε Περισσότερα [...] 
tsalikis_ΚΛΕΙΤΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Κύριε Παπαζάχο, σεις πώς τον γνωρίσατε;
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ: Είχε έρθει στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών για τα προβλήματα, πού είχε με την καρδία του. Μόλις έμαθα ότι ήταν εκεί, πήγα να τον δω. Ήταν ή μέρα, πού τον είχαν μετακινήσει από τη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης σ' ένα δωμάτιο με τρία κρεβάτια κι ένα ράντζο, πάνω στο όποιο είχαν βάλει τον Γέροντα Ιάκωβο. Ή πρώτη εντύπωση μου μόλις τον είδα είναι κάτι πού δεν περιγράφεται. "Αν σας πω ότι ό άνθρωπος αυτός ακτινοβολούσε, θα είναι λίγο. Ή μορφή του ήταν το κάτι άλλο, 
᾿Από τό περιοδικό «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»
iakobostsalikis Ο γέροντας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1920 από ευσεβείς γονείς. Την Θεοδώρα από το Λιβίσι της Μικράς Ασίας και τον Σταύρο από την Ρόδο. Η οικογένεια της μητέρας του ήταν γνωστοί στο Πατριαρχείο, ευεργέτες των σχολείων της Μάκρης και με σπουδαία εκκλησιαστική παράδοση. Στις αρχές του 1922 «Τούρκοι πιάσανε τον πατέρα του ο οποίος οδηγήθηκε στα βάθη της Ασίας. Μετά την καταστροφή η οικογένεια του ακολούθησε τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς. Το καράβι τους μετέφερε στην Ιτέα
και από εκεί πήγαν στην 
–Τά σαρανταλείτουργα παιδιά μου ἔχουνε μεγάλη ἀξία γιά τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Γιά τούς ζῶντες καί τούς τεθνεῶτας.
Ἄν εἴχατε ἀκούσει, πρό ἐτῶν, ἕνα καράβι πού βυθίστηκε ἐδῶ στήν Κρήτη τό »Ἡράκλειο»…
Λοιπόν, μία γυναῖκα μέ πῆρε. Πῆρε τηλέφωνο, καί λέει:
»Πάτερ, οἱ συγγενεῖς μας πνίγηκαν στό καράβι».
– Τήν ρώτησα: Δέν θά κάνης μνημόσυνο στόν ἄνδρα σου, στούς συγγενεῖς σας;
– Μπά… δέν χρειάζονται τά μνημόσυνα, λέει. Ἐγώ ἔδωσα 5.000 στό Ὀρφανοτροφεῖο τῆς