Η συμπεριφορα του Δημήτρη στο διάστημα της δοκιμασίας είχε συγκινήσει τους πατέρες της μονής. Ο ηγούμενος, που πληροφορήθηκε για την καρτερία και την υπομονή του, τον πήρε μέσα στο μοναστήρι και του έδωσε το διακόνημα του «μουτάφη». Δεν πέρασε πολύς καιρός και ήρθε η μεγάλη ημέρα της ζωής του: η ημέρα της μοναχικής κουράς. Την ημέρα αυτή ο γερο-Δανιήλ θα τη θυμόταν με συγκίνηση παντοτεινά. Θα θυμόταν τη στιγμή, που τον οδηγούσε από το χέρι ο γέροντάς του για να προσκυνήσει μία-μία τις άγιες εικόνες, ενώ οι ψάλτες έψαλλαν το τροπάριο «Αγκάλας πατρικάς…». Εκείνα Διαβάστε Περισσότερα [...]

Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος αφού πρώτα παρέλαβε τις αποσκευές του από τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, σκέφθηκε να κατευθυνθεί στην αρχαία μονή του Βατοπεδίου. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να φθάσει και έπαθε οξεία προσβολή της νεφρίτιδος. Ο «σκόλοψ τῇ σαρκί» τον εκέντησε αυτή τη φορά πολύ οδυνηρά και τον καθήλωσε για εβδομάδες στο κρεβάτι. Οι Προϊστάμενοι της μονής τον ενοσήλευσαν με περισσή αγάπη. Περισσότερη στοργή όμως του έδειξε ο μεγάλος γιατρός του Όρους, η Θεοτόκος. Στο Βατοπέδι τιμάται ιδιαίτερα η Παναγία. Το Καθολικό του είναι επ’ ονόματι Διαβάστε Περισσότερα [...]

.......Όσο ανδρώνεται στην ψυχή ενός μοναχού ο θείος έρως, τόσο περισσότερο νοσταλγεί την ησυχία, ένα όρος Κάρμηλον, όπου σαν άλλος Ηλίας, θα παραδοθεί ολοκληρωτικά στην αγάπη του Θεού. Ο πόθος αυτός της ερήμου έκαιγε και την καρδιά του π.Δανιήλ. Δεν μπορούσε πια να μείνει περισσότερο μακριά της. Επιστρέφοντας από τη Σμύρνη, πληροφορήθηκε πως οι πατέρες ήσαν αποφασισμένοι να τον αναδείξουν Επίτροπο της μονής Βατοπεδίου. Ο π.Δανιήλ όμως δεν άλλαζε με κανένα αξίωμα την ησυχία και γι’ αυτό – ύστερα από παραμονή πέντε ετών(1876-1881) – εγκαταλείπει το Διαβάστε Περισσότερα [...]

Ο κόκκος του σινάπεως εβλάστανε ημέρα με την ημέρα, χρόνο με το χρόνο και «ηύξησε και εγένετο εις δένδρον μέγα». Ψυχές που λαχταρούσαν μια ζωή ανώτερη, έφευγαν την κοσμική σύγχυση. «Επιποθούσαν τον Θεόν τον ζώντα». Κι έτρεχαν στην έρημο. Πήγαιναν να σκύψουν πρόθυμα τον αυχένα τους στην υπακοή του γερο-Δανιήλ. Στους δύο πρώτους υποτακτικούς προστέθηκαν οι Μικρασιάτες  π.Δανιήλ και π.Στέφανος, ο Ηπειρώτης π.Μελέτιος, ο Βορειοηπειρώτης π.Δαμασκηνός, ο π.Κωνσταντίνος από τη Μυτιλήνη, ο π.Γεράσιμος από την Αθήνα, ο π.Γερόντιος και ο π.Νήφων. όσο κι Διαβάστε Περισσότερα [...]

Η επιστολή αυτή αποστέλλεται «Προς τον τελειόφοιτον της εν Χάλκη θεολογικής Σχολής κ. Γεώργιον Παπαγεωργιάδην, Διδάσκαλον της Βατοπεδίου Σχολής». «Τω λίαν μοι αγαπητώ κ. Γεώργιω Παπαγεωργιάδη εκ ψυχής κατασπαζόμενος ήδιστα προσαγορεύω!» Υπτίαις χερσί κομισάμενος και αναγνούς μετά προσοχής και άκρας μου ευχαριστήσεως την περισπούδαστόν μοι Αυτής επιστολήν, ου μην δε, και τους εν τοις εσωκλείστοις φύλλοις, επί τη κηδεία του αειμνήστου Δ. Βερναρδάκη, εκφωνηθέντας λόγους, υπερήσθην τω Πνεύματι, ειδώς μετ’ εκλπήξεως και άκρας ευχαριστήσεως Διαβάστε Περισσότερα [...]