Οι Ορθόδοξοι είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν ότι το μόνον «ειδικόν» ή «διακριτικόν» γνώρισμα, όσον αφορά εις την θέσιν των εντός της διηρημένης Χριστιανωσύνης είναι το γεγονός, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η αυτή με την Εκκλησίαν όλων των εποχών και μάλιστα με την «Πρώτην Εκκλησίαν». Με άλλους λόγους δεν είναι μία Εκκλησία από τις πολλές αλλά η Εκκλησία. Και τούτο είναι μία φοβερά, αλλά δικαία και ακριβής αξίωσις.
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Φλωρόφσκυ Διαβάστε Περισσότερα [...]
Σεπ
09
Η Εκκλησία είναι μία – π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ
Οι Ορθόδοξοι είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν ότι το μόνον «ειδικόν» ή «διακριτικόν» γνώρισμα, όσον αφορά εις την θέσιν των εντός της διηρημένης Χριστιανωσύνης είναι το γεγονός, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η αυτή με την Εκκλησίαν όλων των εποχών και μάλιστα με την «Πρώτην Εκκλησίαν». Με άλλους λόγους δεν είναι μία Εκκλησία από τις πολλές αλλά η Εκκλησία. Και τούτο είναι μία φοβερά, αλλά δικαία και ακριβής αξίωσις.
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Φλωρόφσκυ Διαβάστε Περισσότερα [...]
Θεία Ευχαριστία, το κέντρο της κοινής λατρείας.
Η ατομική προσευχή είναι μύηση στο μυστήριο της Εκκλησίας. Το μυστήριο αυτό αποκαλύπτεται στην κοινή και μυστηριακή λατρεία της Εκκλησίας. Το κεντρικό σημείο της κοινής λατρείας, είναι η Θεία Ευχαριστία. Είναι ένα ιερό μυστήριο. Είναι ένα διπλό μυστήριο, το μυστήριο του «Όλου Χριστού», της κεφαλής και του σώματος, το μυστήριο του Κυρίου και το μυστήριο του εκκλησιαζόμενου λαού. Η Θεία Ευχαριστία είναι μια πραγματική αποκάλυψη του Χριστού, μια εικόνα του λυτρωτικού Του έργου. Σε συμβολικές εκφωνήσεις
Ο Θεός Λόγος με την σάρκωσή Του δια της Παρθένου Μαρίας, ανέλαβε την σωτηρία όλου του ανθρώπινου γένους. Γεύθηκε τον θάνατο (άδικα), και με την Ανάστασή Του έγινε η αρχή της ανακαινίσεως όλης της κτίσης, αρχής γενομένης από τον «ιερέα» αυτής της κτίσης, τον άνθρωπο. Η θυσία του Χριστού είναι το αποκορύφωμα της ενανθρώπισης, και έχει το νόημα της θεραπείας της ανθρώπινης φύσης, η οποία ασθένησε μετά την παράβαση των πρωτοπλάστων, που αντί να οδηγηθούν μέσα από την υπακοή στην θέωση, δηλαδή στην κατά χάρη ομοίωση του Θεού, όχι μόνο δεν έφτασαν στο
Ο Χρυσόστομος υπήρξε πολύ δυνατός ιεροκήρυκας. Υπεραγαπούσε το κήρυγμα και το θεωρούσε ως το κατ’ εξοχήν καθήκον ενός χριστιανού κληρικού. Η ιεροσύνη είναι εξουσία, αλλ’ είναι εξουσία λόγου και πειθούς. Αυτό είναι το διακριτικό γνώρισμα της χριστιανικής αρχής. Οι βασιλείς εξαναγκάζουν, οι κληρικοί πείθουν. Οι πρώτοι
ενεργούν με διαταγές, οι δεύτεροι με προτροπές. Οι κληρικοί απευθύνονται στην ανθρώπινη ελευθερία, στην ανθρώπινη θέληση και ζητούν αποφάσεις. Όπως ο ίδιος ο Χρυσόστομος συνήθιζε να λέει, «είμαστε υποχρεωμένοι να επιτύχουμε
Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Θέματα Ορθοδόξου Θεολογίας, εκδ. Aρτος Ζωής, Β΄ εκδ. Αθήνα 1989, σελ. 33-42, μτφρ. Σταμ. Χατζησταματίου
«Ἐγώ εἰμί τό ἄλφα καίι τό ὦ» (ʼποκ. 1, 8)
1. Το χριστιανικό μήνυμα ήταν από την πρώτη του αρχή το μήνυμα της Σωτηρίας. Γι' αυτό και ο Κύριος μας εμφανιζόταν κατά κύριο λόγο σαν ο Σωτήρας που λυτρώνει το λαό Του από τα δεσμά της αμαρτίας και της φθοράς. Το ίδιο το γεγονός της ενανθρωπήσεως η πρωτο- χριστιανική θεολογία το ερμήνευε συνήθως μέσα στην προοπτική της απολυτρώσεως. Οι εσφαλ- μένες αντιλήψεις περί του Προσώπου του Χριστού, που