Έρμα ν' τα μάτια Που καλείς Χρυσέ ζωής αέρα. Δ. Σολωμός του Νικήτα Καυκιού -Η αύρα της άνοιξης κοσμεί την πόλη ευωδία πασχαλινή. Λεμονανθοί, ουρανός γλυκύς, ανάσα πληγωμένη, χαρά. Σκιρτούν τα στήθη στο κέντρισμα μελωδίας εαρινής. Πάνω από αυλές στενόχωρες καμαρώνουν τ’ ανθίσματα. Δύναμη ερωτική πληγώνει τις ψυχές. Θυμίαμα λειτουργίας μυστικής. «Ευλογείται, γη, όροι και βουνοί, και πάντα τα φυόμενα εν αυτή, τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε Αυτόν εις τους αιώνας». (1) -Θλίψη, άγχος, ανόητη ένταση. Σπιτικά καπνισμένα την οδύνη. Πρόσωπα παραμορφωμένα Διαβάστε Περισσότερα [...]

Υπήρξα εύθυμη πολύ ευτυχισμένη καθόλου Μαίριλυν Μονρόε Η συν-αίσθηση της προσωπικής ταυτότητας φανερώνεται μέσα από την δυναμική αλληλεπίδραση αισθήσεων, συναισθημάτων και εμπειριών οι οποίες έχουν ως αφετηρία τον εξωτερικό κόσμο. Ο άνθρωπος λαμβάνει συν-είδηση του εαυτού του, μέσα από την συνειδητοποίηση των αντι-κειμένων. Είναι ένα ζωντανό και δημιουργικό σύστημα εγγραφής και επεξεργασίας μηνυμάτων. Η αίσθηση της ταυτότητάς του αναδύεται μέσα από την εμπειρία της σχέσης του με την εξωτερικότητα. Η συν-είδησή του, είναι πάντοτε συνείδηση Διαβάστε Περισσότερα [...]

Εισήγηση στο 5ο διεθνές συνέδριο ορθόδοξων ψυχοθεραπευτών 29/09/12 του Νικήτα Καυκιού   Ο Θεός αναλαμβάνει τη ζωή μας μετά το ναυάγιο των προσπαθειών μας. Στην εισήγησή μας σκοπεύουμε να δείξουμε αναλυτικά τις αρνητικές συνέπειες οι οποίες συνήθως προκύπτουν μέσα από την απλουστευτική, ποιμαντική αντιμετώπιση της κατάθλιψης και να υποστηρίξουμε ότι ο απροϋπόθετος σεβασμός της ελευθερίας του προσώπου σε συνύφανση με την εν Χριστώ Αγάπη είναι το θεμέλιο της σωστής, υποστηρικτικής, ποιμαντικής παρέμβασης. Θλίψη και Κατάθλιψη Στην ψυχιατρική Διαβάστε Περισσότερα [...]

Ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ως δυνάμει θεανθρώπινο ον, το οποίο έχει χρέος, οδηγούμενο από τη θεοειδή ψυχή του, να εξομοιώσει σε όλα τον εαυτό του με το Θεό και έτσι να γίνει έμπρακτα θεανθρώπινο ον, δηλαδή ένα ον στο οποίο ο άνθρωπος ενώνεται με τέλειο τρόπο με το Θεό και ζει μέσα στις θείες και άπειρες τελειότητές του.
Αρχ. Ιουστίνου Πόποβιτς.
Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

  Ο γνήσιος πνευματικός πατέρας κατανοεί και σέβεται τον χαρακτήρα του κάθε πιστού, την εσωτερική ελευθερία του. Στόχος του δεν είναι μία μηχανική υπακοή, αλλά δείχνει στα παιδιά του το δρόμο της πνευματικής ωριμότητας, όπου μπορούν ν’ αποφασίσουν πλέον ελεύθερα για την ζωή τους. Προσπαθεί να βοηθήσει στην κατανόηση του αληθινού εαυτού τους, ο οποίος ήταν κρυμμένος πίσω από προσωπεία και μάσκες. Ο πνευματικός πρέπει να είναι δημιουργικός και εφευρετικός, δίνοντας στους άλλους την δυνατότητα να φθάσουν στην προσωπική σχέση με τον Θεό, ενώ Διαβάστε Περισσότερα [...]